Thursday, July 2, 2009

Ο χρόνος σου προδότης εραστής
σε εγκατέλειψε
και η μνήμη σου επιληπτική.
αποζητάς το ξένο που συνήθισες
μα είναι κι αυτό αόριστα οικείο
και πονάει.

Μόνο οι γραμμές σου να πληθαίνουν επικίνδυνα-
τόσα φεγγάρια τοξικά σε αποτελειώσαν-
μόνο η στάχτη σου
στα πράγματα
να σβήνει.

Λες, είναι τέχνη να ξυπνάς και να πεθαίνεις
μα η τέχνη σού έγινε ζωή
κι εσύ της λείπεις.

1 comment:

logos_en_drasei said...

Παρα πολυ ωραια ποιηματα, πραγματικα! Το εννοω! Μπορει να γραφω στιχους (οχι σε ελευθερη μορφη οσοι διαβασες) αλλα πολλοι ποιητες δε με εκφραζουν ευκολα, ακομη και καποιοι μεγαλοι. Οσα εχεις αναρτησει μου αρεσουν πολυ! Εγινα αναγνωστρια σου!