Wednesday, September 1, 2010

Μοναδικός συνθέτης της ζωής σου εσύ
ήξερες πάντα να μετράς τις νότες
τη σολ
τη μι-
είναι το "μη" που με βαραίνει-
τη σι

πάντα εσύ να δίνεις τη διάρκεια
ένα τέταρτο
δύο
τρία-
εγώ ζητούσα μια ζωή-
τέσσερα

πάντοτε να πατάς στην τελειότητα
να έχει συμμετρία το πεντάγραμμο
στο άκουσμά του αρμονία-
κι όμως με ράγισες εμένα
ακανόνιστα-

πάντοτε τυπωμένα τα σημεία
τα λεγκάτα
τα μπαρρέ
οι διέσεις-
ποτέ υφέσεις
όλες τις κράτησες για μας-

όμως δεν υπολόγισες την απουσία οργάνων-
δεν πειράζει
ίσως, μες στη βαριά σιωπή
ίσως αντιληφθείς και τη δική μου.

2 comments:

Ιδιοσυχνότητα said...

Υπέροχο! Απουσία οργάνων, πως μπορεί κάποιος να μην την αντιληφθεί;

Nostalgiane said...

Καμμιά φορά, καλύπτεται κανείς απ' το a capela... :) Να είσαι πάντα καλά... και καλή τύχη με τους "οργανοπαίκτες" και τους μουσικούς... (υπάρχουν διαφορές μεταξύ, όπως και να το κάνουμε)